آرژانتین چطور با اسکالونی می‌تواند قهرمان شود؟| مدعی هنوز کامل نیست

به گزارش شهرآرانیوز، مدافع عنوان قهرمانی همچنان در جمع جدی‌ترین مدعیان جام جهانی قرار دارد، اما اگر از نتایج فاصله بگیریم و صرفاً به جزئیات تاکتیکی نگاه کنیم، آرژانتین امروز با تیمی که در قطر جهان را فتح کرد تفاوت‌های قابل توجهی دارد. تیم لیونل اسکالونی هنوز همان هویت تاکتیکی خود را حفظ کرده، اما دیگر آن انسجام دفاعی، شدت پرس و تسلط بر جریان مسابقه را با همان کیفیت گذشته ارائه نمی‌دهد. پیروزی دشوار برابر مصر و حتی نمایش نه‌چندان مطمئن مقابل کیپ‌ورد نیز نشان داد که آرژانتین برای تکرار قهرمانی هنوز فاصله‌ای با بهترین نسخه خود دارد.

ساختاری که دائماً تغییر شکل می‌دهد

اسکالونی معمولاً تیمش را با آرایش پایه ۴-۳-۳ به زمین می‌فرستد، اما این فقط نقطه آغاز است. در فاز مالکیت، یکی از فول‌بک‌ها جلو می‌رود و ساختار تیم به ۳-۲-۵ تغییر می‌کند؛ مدافعان مرکزی سه‌نفره می‌شوند، دو هافبک در میانه زمین تعادل را حفظ می‌کنند و پنج بازیکن در خط حمله مستقر می‌شوند. در زمان از دست دادن توپ، اما همه چیز تغییر می‌کند و آرژانتین به سرعت به ۴-۴-۲ یا ۴-۵-۱ برمی‌گردد تا فضای بین خطوط را ببندد. این انعطاف‌پذیری همچنان مهم‌ترین سرمایه تاکتیکی اسکالونی است، اما کیفیت اجرای آن نسبت به جام جهانی ۲۰۲۲ افت کرده است.

برای اشک‌های وداع رونالدو؛ ستاره‌ای تا ابدیت

قلب تپنده آرژانتین؛ هافبک‌ها

برخلاف تصور رایج، هویت این تیم بیش از آنکه بر مهاجمان استوار باشد، بر کیفیت خط میانی بنا شده است. هافبک شماره ۶ وظیفه آغاز بازی از عقب را برعهده دارد و دو هافبک کناری با جابه‌جایی مداوم بین خطوط، مسیر‌های پاس را باز می‌کنند و پرس حریف را می‌شکنند. هر زمان که این سه نفر تحت فشار قرار بگیرند، ریتم حملات آرژانتین نیز مختل می‌شود. به همین دلیل تیم‌هایی که تراکم بالایی در مرکز زمین ایجاد می‌کنند، موفق‌تر از سایر رقبا مقابل آرژانتین ظاهر شده‌اند.

آزادی عمل ستاره‌ها؛ نقطه قوت یا وابستگی؟

یکی از اصول ثابت فوتبال اسکالونی، آزادی عمل بازیکن شماره ۱۰ یا مهاجم آزاد است. او مدام بین خطوط حرکت می‌کند، عقب می‌آید، مدافعان را از جای خود خارج می‌کند و برای وینگر‌ها و مهاجمان فضا می‌سازد. این مکانیزم هنوز هم مؤثر است، اما تفاوت مهم با سال ۲۰۲۲ در میزان تحرک اطراف این بازیکن دیده می‌شود. دوندگی کمتر و فاصله بیشتر خطوط باعث شده در بسیاری از دقایق، بار خلاقیت بیش از حد روی دوش کیفیت فردی ستاره‌ها قرار بگیرد.

جامی که ستاره‌ها را بلعید| روایت تلخ ۱۰ فوق‌ستاره‌

چرا آرژانتین متزلزل به نظر می‌رسد؟

مهم‌ترین مشکل آرژانتین به «رست‌دیفنس» یا همان ساختار دفاعی هنگام حمله برمی‌گردد. زمانی که هر دو فول‌بک هم‌زمان جلو می‌روند، فضای بزرگی پشت آنها ایجاد می‌شود؛ فضایی که تیم‌های سرعتی با انتقال‌های مستقیم به خوبی از آن استفاده می‌کنند. در کنار این موضوع، شدت پرس از جلو نیز نسبت به جام جهانی گذشته کاهش یافته است. مهاجمان دیرتر روی مدافعان فشار می‌آورند، فاصله خطوط بیشتر می‌شود و حریف فرصت پیدا می‌کند راحت‌تر توپ را به میانه میدان منتقل کند.

از سوی دیگر، زوج دفاع مرکزی زمانی آسیب‌پذیر می‌شود که مجبور باشد فضای زیادی را پشت سر خود پوشش دهد. مشکل اصلی نه سرعت مدافعان، بلکه فاصله زیاد میان خط دفاع و خط هافبک است؛ موضوعی که بار‌ها باعث شده مهاجمان حریف در ضدحملات صاحب موقعیت شوند.

بزرگ‌ترین نقطه قوت؛ مدیریت لحظات مسابقه

با وجود تمام این ضعف‌ها، آرژانتین شاید بهترین تیم تورنمنت در مدیریت لحظات بازی باشد. اسکالونی به خوبی تشخیص می‌دهد چه زمانی باید ریتم مسابقه را کاهش دهد، چه زمانی مالکیت را حفظ کند و در چه لحظه‌ای با افزایش سرعت انتقال‌ها به حریف ضربه بزند. همین بلوغ تاکتیکی باعث شده آرژانتین حتی در روز‌هایی که فوتبال چشم‌نوازی ارائه نمی‌دهد، همچنان راه پیروزی را پیدا کند؛ اتفاقی که در بازگشت مقابل مصر نیز به‌خوبی دیده شد.

مسی، امباپه، هالند یا کین؟| جام در دستان اسپانیا!

آیا آرژانتین می‌تواند دوباره قهرمان شود؟

پاسخ کوتاه، بله است؛ اما نه با کیفیت فعلی. برای تکرار قهرمانی، اسکالونی باید سه اصلاح مهم انجام دهد؛ نخست اینکه از پیشروی هم‌زمان هر دو فول‌بک جلوگیری کند تا تعادل دفاعی حفظ شود. دوم، فاصله میان خطوط را کاهش دهد تا هم پرس تیم مؤثرتر شود و هم ضدحملات کمتری دریافت کند؛ و در نهایت، در دیدار‌های بزرگ مالکیت توپ را بیش از گذشته به ابزاری برای کنترل مسابقه تبدیل کند، نه صرفاً مقدمه‌ای برای انتقال‌های سریع.

آرژانتین دیگر آن ماشین بی‌نقص جام جهانی ۲۰۲۲ نیست. پرس از جلو افت کرده، انتقال‌های دفاعی آسیب‌پذیرتر شده و خلق موقعیت بیش از گذشته به کیفیت فردی ستاره‌ها وابسته است. با این حال، تجربه، انعطاف تاکتیکی و شخصیت برنده‌ای که اسکالونی طی سال‌های اخیر در این تیم ساخته، همچنان آرژانتین را در میان اصلی‌ترین مدعیان قهرمانی نگه داشته است. اگر این تیم بتواند میان ریسک هجومی و ثبات دفاعی تعادل برقرار کند، همچنان شانس بالایی برای دفاع از عنوان قهرمانی خواهد داشت؛ هرچند مسیر رسیدن به آن، به‌مراتب دشوارتر از چهار سال قبل خواهد بود.